OMG NOOOOO!!!

Bijna drie maanden later…
Het spijt me, maar sinds ik mijn laptop verkocht heb is het erg lastig om een blog bij te houden.
Waar zal ik eens beginnen. Oke, als jullie echt alles willen weten begin ik bij waar ik gebleven was. Durban.
In mijn optiek is er op de ‘Bunny Chow’ (brood belegd met curry) na niet zoveel te beleven in Durban. Na India heeft Durban de grootst populatie Indiers, dus genoeg lekker eten als je van spicy houdt 🙂

Zuid Afrika is een prachtig land, maar een achterlijke sociale maatschappij, waar een mensenleven niets waard lijkt te zijn. Na wat berovingen en een schietpartij waarbij er een onschuldige vrouw is neergeschoten (niemand geeft erom, ‘daily bread’, zoals iemand me vertelde) neem ik afscheid en vertrek met de bus naar Maputo, Mozambique.
Er zit een Pakistaanse Zuid Afrikaan naast me in de bus en na de gebruikelijke vraag ‘Are you married?’, waarop ik uiteraard ‘Ja’ antwoord, laat ik hem weten dat ik niet geinteresseerd in hem ben. Ik sluit m’n ogen en probeer te slapen om een voortgang van dit gesprek te voorkomen. Helaas begrijpt mijn Pakistaanse vriend dit niet en komt met zijn hoofd tegen mijn schouder aan liggen en valt in slaap. IMG_4921

Aangekomen in Mozambique valt alle paranoia die ik bij me droeg in Zuid Afrika van me af. De sfeer is hier zo relaxed en geen slechte vibes hangen er in de lucht.
In Maputo ontmoet ik Lenie, een Nederlandse die hier woont en werkt, en ik kan bij haar in haar appartement verblijven.
Maputo is een fijne stad om rond te wandelen, alles is op loopafstand en het heeft geweldige architectuur.
Ik vraag aan een mannetje de weg naar de haven. ‘Vamos, vamos’ een beetje nerveus stap ik in zijn auto, maar drie minuten later zet hij me af bij de haven.
Op een ochtend loop ik over een marktje en ontmoet Ginho. Na vijf minuten met hem over een of andere onzinnigheid gesproken te hebben zegt hij ‘ I like you, let’s practise’. Ik ben erg benieuwd wat voor uitleg hij geeft voor ‘practise’, dus ik kijk hem niet begrijpend aan. ‘Yea, it’s very normal here in Mozambique, I can teach you and make you normal, let’s practise’.         IMG_4926[1]

DSC_0450 DSC_0676

M’n laatste dag in Maputo zie ik een fietsenwinkel en neem even een kijkje binnen, en wandel een paar minuten later naar buiten met m’n nieuwe fiets. Ja, ik moet zeggen, ik miste m’n work-out een beetje.                             IMG_4987[1]DSC_0711

De volgende ochtend fiets ik van Maputo vandaan richting het noorden met m’n tas achterop vastgestrikt met een oude fietsband. De afstand naar het volgende dorpje Manhica is 100km. Halverwege raakt m’n water op en de shops aan de kant van de weg hebben geen wisselgeld voor 500 metacais (tien euro). Vlak voor m’n bestemming plof ik neer onder een grote boom en aanschouw de Mozambiquaanse politie in actie. Tja, helaas is het hier verschrikkelijk corrupt. Letterlijk elke auto wordt aangehouden, rijbewijs of paspoort wordt ingenomen en pas weer teruggegeven na betaling.
Als ik een halfuur later weer op de fiets stap kom ik langs een bar waar de zondag uitgebreid wordt gevierd. Ik mag aan tafel schuiven bij de feestvierders en er wordt een vol bord met eten onder me neus geschoven en een koud biertje, heerlijk! Een van de jongens wil een dansje wagen, nou oke vooruit, maar zodra we de ‘dansvloer’ op lopen komt Celine Dion uit de speakers galmen, Nooo!

IMG_4946[1]

Aangeschoten en met gevulde maag fiets ik verder. In Manhica verblijf ik bij Nirakar, een Indiaase jongen die hier werkt. Het is ook zijn eerste nacht in zijn nieuwe appartement, dus we houden een kleine house-warming met pannekoeken en Indiaase curry, jammie!

IMG_4972[1]

Een paar dagen later ontmoet ik Esmeralda, ze nodigt me uit bij haar thuis. Ze is getrouwd met een Engelsman en woont nu in Londen, maar haar familie woont in Macia, 200km ten noorden van Maputo.
Haar vader Fransisco heeft een klein winkeltje (barakka) en verkoopt zeep, olie, tomaten, uien, lucifers, frisdrank, bier. Kortom, alle noodzakelijkheden. De mensen betalen aan het eind van de maand als het salaris binnenkomt. En zelfs als de mensen geen geld hebben geeft hij de producten mee.
Hij is de enige in het dorp met een televisie, dus ’s avonds komen alle buren naar een of andere soap kijken, zodra het nieuws begint gaan ze naar huis.
Fransisco is 75 jaar, wat best oud is voor een Mozambicaan, en hij is nog steeds super actief! Naast de winkel heeft hij een groot stuk land waar hij mais, uien, tomaten, bananen, koffie en sla verbouwd. Het is echt een lief zorgzaam mannetje. Ik versta hem niet in het Portugees, maar Esmeralda vertaald voor me. Als ik ’s avonds bij het vuur sta: ‘ Esmeralda, give her a seat, she needs a rest’. Voor het slapen gaan: ‘Give her a bucket, so she doesnt have to go out at night for toilet’. De volgende ochtend: ‘Europeans love butter, I have butter in my fridge’. DSC_0709

De volgende ochtend fiets ik verder naar Xai-Xai. Na een tijdje rondfietsen vind ik een hotelletje. De man bij de receptie zegt me ‘Ah you found accomodation, so now you need company for the night’. Uhhh..

Een paar dagen later ontmoet ik Flip en Nadia uit Pretoria. Flip is de eigenaar van een resort en biedt me een slaapplaats aan in Chindenquelle.

Mijn favoriete plaats in Mozambique: Inhambane 🙂 DSC_0723 DSC_0722

Ik verblijf vijf weken aan de kust in verschillende dorpjes, leer surfen, vang vis en schelpen voor avondeten, en werk een beetje om wat bij te verdienen. DSC_0770 DSC_0807 DSC_0838 IMG_5238

Op een ochtend ontmoet ik Christine, een PeaceCorp Volunteer uit de US. Ze werkt in een klein dorpje waar ze computerles geeft. Ze vertelt vol passie over haar werk, je ziet de strijdlust in haar ogen. Drie uur lang houdt ze me bezig met luisteren naar haar doelstellingen en missie om Mozambique te verbeteren. Haar twee jaar contract zit er bijna op. Ik vraag haar of ze haar verblijf in Mozambique gaat verlengen en ze geeft me een geweldig antwoord. ‘ Oh my god, fuck NOOO!!!’ IMG_5230

Ik ben naar Mozambique gekomen met het idee om hier een tijdje te blijven en te relaxen aan het strand, bijkomen van bijna een jaar door Afrika reizen. Nadenken over welke les deze reis me heeft geleerd. Nu ben ik bijna twee maanden in Mozambique. De stranden zijn prachtig, ik hou van de Afrikaanse muziek, uit een kokosnoot drinken onder een palmboom.
Maar zodra je op het strand loopt proberen de jongens je armbandjes te verkopen (‘No, I don’t want your fucking bracelet’), op straat en in bars heb je de opdringerige mannen en de rasta’s die geld of seks van toeristen willen. Op de markt moet je strijden voor elke tomaat om een eerlijke prijs te krijgen. In het openbaar vervoer, met twee kinderen op je schoot, hete adem in je nek, geuren om je heen probeer je het beetje frisse lucht in te ademen dat door de ramen naar binnen komt. Nee, Afrika is geen plek om te relaxen.IMG_5185

Op een avond krijg ik een emailtje binnen van mijn oma met als titel ‘zomaar’. En dat doet me denken aan thuis. Familie, vrienden.. Wil ik nog wel langer in Afrika blijven? OMG, NOO!

Mijn laatste nacht in Mozambique, ik lig in het zand onder de sterrenhemel. Voor ik in slaap val kijk ik nog een laatste keer omhoog, wijzend met mn vinger in de lucht (zoals E.T dat ook deed). Home. Please bring me back to my own planet.

DSC_0738

Advertenties

Ndingo walapha mna! Wena?

DSC05527Grahamstown, de studentenstad van de Eastern Cape, met naar het schijnt de beste universiteit. Het is niet echt een stad, maar meer een town, zoals de naam het al zegt. Ik hou van generaliseren, dus ik schroom niet om te zeggen dat dat de meeste studenten verwende blanke youngsters zijn met rijke ouders.
De campus heeft een Harry Potter sfeer. Een kasteelachtig gebouw, hoge plafonds, lange gangen, leslokalen met bruinleren fauteuils en een koivijver.

De reden van mijn bezoek aan Grahamstown is het tiendaagse Art Festival, waar diverse artiesten, muzikanten, commedians, dansers etc. hun talent aan de wereld laten zien. IMG_4307
De beste show die ik heb gezien; een optreden van de band Muffinizm.
De volgende dag kom ik de drummer van deze band tegen in de stad en hij neemt me mee voor een drankje en lunch. En ik krijg een cd!! 🙂IMG_4379
Op mijn verjaardag ontmoet ik Cindy bij een theatershow. Ze komt uit East London en is hier voor haar journalistiek studie. De komende dagen hangen we samen rond en ze neemt me mee naar een traditioneel Xhosa theaterstuk.IMG_4329 DSC05535
Ik verblijf bij Bernard en zijn ´digsmates´ in een studentenhuis. Bernard heb ik een paar weken eerder ontmoet in Hermanus, waar hij een onderzoek deed naar slakken, uhm ja. IMG_4289
Op een avond gaan we uit voor een drankje bij een typische studentenbar. Na een tijdje om me heen gekeken te hebben spreek ik het meisje aan dat naast me zit en vraag haar of dit de hangout spot is voor de studenten in Grahamstown. Ze vertelt me dat ze normaal naar een andere bar gaat, maar de laatste weken kent ze daar niemand meer, ´so it´s not fun for me any more.´ Ik ken niemand hier, antwoord ik haar. Ze buigt voorover en dempt haar stem, ´I´m not a racist, but that place is full of blacks now.´ Ik frons mijn gezicht. ´Well, this is Africa, most of the people are black.´ Zonder nog een blik of woord met me te wisselen staat ze op en negeert me de rest van de avond.

Ik vertel mijn nieuwe roommates over mijn verdere reisplannen; reizen door Transkei en Kwazulu Natal. Ze kijken me niet begrepen aan. ´Why would you do that?´´Which transport are you going to you use?´ ´There is nothing there´ ´Don´t take minibuses, you will get raped´ ´Don´t go to Mthatha, they will shoot you´.
Bernard kijkt me schouderophalend aan, ´I´ve never been there and I don´t know anybody who took public transport in that area, so I don´t know´.
Het vervoer bestaat hier uit long-distance bussen, prive auto´s die figureren als taxi of auto´s die lifters meenemen die aan de kant van de weg staan. Die laatste twee zijn het goedkoopst en snelst. Bernard zet me af bij een taxistandplaats, hij zegt me met een bezorgde blik vaarwel en ik verlaat Grahamstown en ga op weg naar East London. De rit duurt anderhalfuur en iedere keer dat we een bijna ongeluk veroorzaken maakt de bestuurder excuses aan de passagiers, eerst in Xhosa en vervolgens in het Engels voor mij.

Cindy woont in East London en ik kan bij haar en haar familie verblijven zolang ik in EL ben. Haar moeder en zusje Tony verwelkomen me als een familielid. Ze wonen in Parkside, een locatie tussen het centrum en de ´squattacamps´ in. Diezelfde dag ontmoet ik het grootste deel van de familie, krijg een rondleiding door de townships en we bezoeken de shabeen. De shabeen is een bar in de townships waar de mensen lokaal bier drinken, dronken worden en dansen. En ik leer de noodzakelijke woorden in Xhosa. ´ Hay spanX, ndingo walhapha mna! Wena?´ (No idiot, I´m from here! But I´m not sure about you bro?) IMG_4436
Er worden traditionele Xhosa maaltijden bereid: pap, samp met bonen en empokoq.
Een van mijn langverwachte wensen komt hier in vervulling. Wat ik tenminste wilde leren hier in Afrika is hoe een kip te slachten. DSC05604
En er wordt hier niet verspild. Daar zouden we in Europa nog iets van kunnen leren. De kip wordt in zijn geheel opgegeten. Van top tot teen, van klauw tot kop. IMG_4444
Na een week neem ik afscheid van mijn Zuid Afrikaanse familie. DSC_1015
Transkei is een gebied in de Eastern Cape, bestaande uit kleine dorpjes, waar de mensen (Xhosa) nog volgens oude tradities leven.
Ik vind een hostel aan de kust, op de website vermelden ze dat als je met het openbaar vervoer komt je gratis kunt verblijven. Dit word dus mijn volgende doel hehe.
Oke, toegegeven, het was een missie om er te komen. Maar na drie verschillende busjes, 7 uur reizen, waarvan 3 uur in de laadbak van een pick-up samen met 20 anderen, kom ik aan op mijn bestemming. DSC_0001
Hier ben ik getuige van een waar spectakel.DSC_0320
Voordat de jongens volwassen worden, worden ze op achttienjarige leeftijd het bos in gestuurd om te leren overleven. Wat er precies gebeurd is allemaal nogal geheimzinnig en voor de vrouwen blijft dit ook strict geheim. Maar als ze zover zijn om ‘man’ te worden, worden ze besneden, vervolgens worden ze in het dorp verwelkomt en vindt er een groot feest plaats waar iedereen zich klem drinkt, er word gedanst en de mannen doen aan stok-gevechten, waarbij je elkaar om het hoofd moet raken.DSC_1030 DSC_1023
Na een paar dagen trek ik verder, te voet, naar het volgende dorp. Als de manager van het hotel hoort van mijn plannen om lopend en alleen naar het volgende dorp te gaan, houdt hij me tegen. Ik kan absoluut niet alleen gaan, er kan van alles gebeuren,het is gevaarlijk en mannen zouden me aanvallen. Hij zegt me even te wachten, zodat hij een gids voor me kan regelen. Na een paar minuten komt hij terug, er is niemand beschikbaar. Hij duwt een map in m’n handen. ‘You can do it. Keep well.’

Lubanzi is een super chille plek, met een beetje een gestoorde kerel die daar een hostel runt. Ik ontmoet Louise en Dimitri, twee andere reizigers en blijf een paar dagen plakken. De laatste avond bereiden we met z’n drieen het diner voor alle gasten in ruil voor een gratis overnachting. Ik hou me vooral bezig met mijn specialiteit, banana-pancakes 🙂 DSC_0055
Na de kust wil ik wel eens wat meer van het binnenland zien. Na verschillende minibusjes kom ik aan in Underberg, een klein dorpje in het zuiden van de Drakensberg. Er is geen openbaar vervoer naar het hostel, de laatste 20 kilometer krijg ik een lift van een bezorgde man die me bang maakt in zijn auto met enge verhalen over deze omgeving en op berispende toon vertelt hij me dat het geen goed idee is om als vrouw alleen te reizen. DSC_0127 DSC_0158 DSC_0088
Ik verblijf een paar dagen in Sani Lodge. Na een prachtige dagtocht in de Drakensberg wil ik voor een paar dagen naar Lesotho, nu ik toch in de buurt ben. Je kunt je aanmelden voor verschillende dagtochten en ‘cultural village tours’, maar als ik ergens de bibbers van krijg is het om met een bus toeristen in een zogenaamd traditioneel dorpje aan te komen waar souvenirs onder je neus geschoven worden. Een van de gidsen van het hostel vertelt me dat ik ook liftend m’n weg naar Lesotho kan vinden.
De volgende dag sta ik aan de kant van de weg en al gauw word ik opgepikt door een paar locals en neem ik plaats in de laadbak. DSC_0168
Eenmaal de grens van Lesotho bereikt, krijg ik een lift van Leboha en haar man. Nadat ik een paar woordjes Sesotho spreek is het ijs al snel gebroken. Een paar uur verder komen we aan in het eerst volgende stadje, Mohkotlong. De auto wordt voor de Standard Bank geparkeerd. ‘We want to deposit money.’ Ik zeg dat ik wel even in de auto blijf wachten. ‘No, we want to deposit money.’ Oke, dit was dus geen gratis ritje.DSC_0179
Mijn absoluut favoriete plek in Lesotho: Ha Sechelle, een klein dorpje in de buurt van de stad Butha Buthe, opgezet door Mr. Ramakatane, de fotograaf van de Koning. Na wat rondgevraagd te hebben in de stad wordt me de weg gewezen naar zijn huis, ik word hartelijk ontvangen en vervolgens laat hij me trots al zijn foto’s zien.DSC_0249 DSC_0199
Het blijft vreemd volk, maar de Chinezen vind je overal. Elke supermarkt, tankstation en bouwbedrijf wordt gerund door Chinezen. En af en toe loopt er een verdwaalde Indier die een supermarktje beheerd. Maar die laatste groep is helemaal vreemd. Ik weet niet wat het is, maar de Indiers die ik heb ontmoet in Afrika zijn mannen die wanhopig op zoek zijn naar een echtgenoot. Op een ochtend loop ik een supermarktje binnen en word met grote ogen aangestaard door een Indier. ‘I want to start a relationship with you, if you don’t mind.’ DSC_0258
Katse Dam DSC_0272
In Thaba Thseka moest ik vijf uur wachten op een busstation.DSC_0286
Maar ik was in goed gezelschap van deze dames die een restaurantje runnen.DSC_0283 DSC_0292
Lesotho is een bizar land, maar absoluut een van mijn favorieten. Ik ben afgelopen week geen blank persoon tegengekomen (op de Chinezen na). Voor toeristen is er ook eigenlijk niets te doen of te zien, maar het was een bijzondere ervaring om dit mee te maken. Het is een vredig landje en de mensen zijn erg vriendelijk. Maar er is ook wel wat geduld voor nodig om dit land te ontdekken. De wegen zijn dramatisch, het openbaarvervoer is traag, bijna niemand spreekt Engels. En het is koud. Er is op de meeste plekken geen tapwater en elektriciteit en de douche bestaat uit een emmertje met koud water.DSC_0287
Na een weekje Lesotho kom ik terug in het hostel en verlang naar een douche. Een man, die me niet echt bekend voorkomt, spreekt me aan. ‘Are you Mara?’
En dan zie ik dat er overal affiches hangen: To everybody, don’t give Mara here bag before she paid her previous stay.
Voordat ik vertrok vertelde ik de manager dat ik voor twee dagen naar Lesotho zou gaan, maar nadat ik na een week nog niet terug was, is men zich zorgen gaan maken. Maar niet om mij. Er hingen geen affiches met: To everybody, if someone sees Mara, please let me know if she’s allright. Maargoed.

In Pietermaritzburg ben ik gaan couchsurfen bij Andrew en heb een super tijd gehad. Deze stad ligt anderhalfuur van Durban en staat ook wel bekend om het feit dat Gandhi tijdens de apartheid uit de eersteklascoupe is gezet. Dit was voor Gandhi een reden om zich te verzetten tegen de apartheid. Vreemd genoeg lijkt de stad trots te zijn op deze gebeurtenis en is er een standbeeld geplaatst midden in het centrum.DSC_0301
Het mooie aan deze stad vind ik de architectuur. Je vindt er de echte Afrikaanse straatjes met hairsalons, eetkraampjes en kleermakers. De oude koloniale gebouwen. En de moderne shoppingmalls.DSC_0316 IMG_4558 DSC_0313
Hier genieten we van mijn overheerlijke pancakes, een terugkerend thema binnen mijn reis:)IMG_4578

Mijn visum voor Zuid Afrika is bijna verlopen, binnen twee weken moet ik het land verlaten. Tijd om langzaam aan richting Swaziland te trekken. 🙂

Cape Town!

Kaapstad, geef het een paar dagen de tijd om in het ritme van de stad opgezogen te worden, maar als je daar eenmaal bent wil je deze plek niet meer verlaten.
Bergen, strand, bos, alle mogelijke sportfaciliteiten, het centrum met haar vele restaurantjes en bars, het verkennen van de verschillende wijken, elk met een eigen karakter. En dat alles in één stad.DSC_0638a DSC_1009DSC_0994
De eerste twee weken verblijf ik in Woodstock, een authentieke wijk net buiten het centrum, waar je echt nog de ´Afrikaanse´ sfeer kunt proeven met shoe-repair shops, fruitkraampjes en autobandreparatiestalletjes langs de kant van de weg.
Wat echt een must-do is, is de Old Biscuit Mill Market bezoeken op zaterdagochtend, waar de verschillende eetstalletjes hun lekkernijen verkopen.DSC_0789DSC_0785
Een van de jongens die in de lodge werkt waar ik verblijf op Roodebloem Rd neemt me op een avond mee voor een rondrit door een van de vele townships. Ik vraag hem, meer voor de grap, of ik hier ook kan fietsen. ´Yes, of course you can. But then you have to walk back.´DSC_0991
Het openbaar vervoer in de stad bestaat uit minibusjes die als een razende door de straten rijden. Het handige is dat ze stoppen als je even je hand opsteekt, en je kunt er overal mee komen. En meestal heb je nog een zitplek ook! Naast de bestuurder zit er in de bus ook een geldverzamelaar. Die laatste schreeuwt vanuit de rijdende bus door een open raam de eindbestemming van de bus. Het geld inzamelen geschiedt als volgt: de passagiers achterin de bus geven het geld door naar voren, roepen voor hoeveel personen ze betalen en even later wordt het wisselgeld via de zelfde weg terug naar achter doorgeschoven. Handig systeem!

Wat ik zelf een geniale uitvinding vind ter bevordering van de werkgelegenheid en wat je hier op elke parkeerplaats en eigenlijk elke straathoek vindt, zijn de daklozen die zich in gele hesjes hebben gestoken en zichzelf benoemd hebben tot parkeerwachter. Deze ´car guards´ staan in de vrij-parkeren zone, je bepaalt zelf hoeveel en of je betaald. In principe kan iedereen in het bezit van een hesje zichzelf betitelen tot car guard, lastiger is het om een nog parkeerwachtloze spot te vinden waar je je baan kunt uitoefenen.
Wanneer je op zoek bent naar een parkeerplek springt er, vanuit het niets lijkt het wel, een geel hesje tevoorschijn en begeleidt je zo professioneel mogelijk naar een beschikbare plek. En zodra je je auto ophaalt helpt het gele hesje je uitparkeren en wenst je een met opgehaalde hand een goede avond. Deze creatieve manier om geld te verdienen kan ik echt waarderen. Het is in ieder geval een stuk beter dan bedelen.

Na twee weken verlaat ik Kaapstad voor een rondrit door Peninsula, prachtige omgeving.DSC_0815
De pinguïns in Simonstown.DSC_0661 DSC_0656
Cape pointDSC_0809
Helaas kon ik Cape of good Hope niet bereiken, te veel bavianen en struisvogels op de weg.DSC_0819
In Kleinmond bezoek ik mijn Zuid Afrikaanse ouders, Henk&Elna. Twee lieve mensen die ik in Namibië heb ontmoet. Liggend op de bank onder een fleece-dekentje moedig ik Oranje aan tegen Chili.DSC_0957 DSC_0933
Na een bezoekje aan Hermanus kom ik op de weg terug naar Kaapstad Reinhard tegen, hij biedt me een lift aan naar de stad. Reinhard, een Zuid Afrikaanse Duitser, werkt als patholoog in de omgeving van Kaapstad, een prima kerel met een goede dosis humor. Vlak voor we de drukke stad inrijden vraagt hij me of ik ooit cheeta´s heb gezien. Nee dat heb ik niet. Hij keert de auto en neemt me mee naar een cheeta-farm.
We stoppen bij een key-cutter, hij geeft me de sleutel van zijn appartement en zegt me dat ik zo lang kan blijven als ik wil. Na een paar dagen voel ik me hier zo op m´n gemak dat het bijna als thuis voelt. Helaas voor Reinhard, want ik ben niet meer weg te slaan. Zijn appartement staat in Tamboerskloof, een rustige wijk gelegen aan de voet van Lionshead en Signal Hill met een schitterend uitzicht over de stad. Deze wijk wordt voornamelijk bewoond door de welgestelde blanken. Er staan hier een aantal mooie huizen, als je overdag rondloopt kom je de minder gestelde mensen tegen die de prullenbakken doorzoeken op zoek naar bruikbaar materiaal. En s ´avonds val je in slaap met op de achtergrond het tikkende geluid van de elektrische omheiningen en elk half uur gaat er wel een autoalarm af.

Een must-see in Cape Town is (volgens Reinhard) de Noon-Gun bij Signal Hill. Dit is een traditie die hier trouw elke dag wordt voortgezet. Tijdens de koloniale periode werden kanonschoten gebruikt om signalen af te geven aan de schepen in de haven. Dezelfde kanonnen worden nog gebruikt en zijn de oudste kanonnen ter wereld die nog gebruikt worden.
Fietsend probeer ik mijn weg te vinden naar de plek waar deze traditie plaats vindt. Na ruim driekwartier bergopwaarts gefietst te hebben, het zweet druppelt van m´n voorhoofd, zie ik nog niets wat op een kanon moet lijken. Als ik de top van Signal Hill bereikt heb, volg ik het geluid van luidruchtige klanken. En dan sta ik ineens tussen de mensenmassa van een openlucht kerk. Ik denk dat ik in een of andere geheime sekte terecht ben gekomen, maar de agent die naast me staat vertelt me dat ik de kerkdienst verstoor. De prediker zwaait heftig met zijn armen en preekt over hel en verdoemenis, zijn publiek lijkt in trance te zijn en op gegeven moment begint iedereen te gillen en hevig te schudden.IMG_4208 Ik besluit dat het tijd is om te gaan, de agent loopt met me mee. Het is hier eigenlijk niet toegestaan om te fietsen, maar voor deze keer zal hij geen boete uitschrijven. Hij vertelt me dat het geen goed idee is om als vrouw alleen hier te fietsen, vanmorgen is er op deze plek een lijk gevonden met vijftien kogels in zijn borst.
Op de terugweg komen er vijf politiewagens met loeiende sirenes me tegemoet rijden.

Kaapstad is een geweldige stad, maar als ik mijn roze bril even afzet heeft deze stad (of eigenlijk dit land) ook een keerzijde. Criminaliteit, armoede, racisme. Loeiende sirenes, de hele dag door. Mensen die containers afstruinen op zoek naar eten, of spullen om te verkopen. Hoge werkeloosheid. De townships aan de rand van de stad. Bedelaars en drugsverslaafden op elke straathoek.
Zuid Afrika is het meest ontwikkelde land van het continent, maar de misdaadcijfers zijn beangstigend. Beroving, verkrachting en moord domineren de krantenkoppen in dit land.IMG_4136

Een maand in Cape Town. Na geweldige mensen ontmoet te hebben, cultuur gesnoven, mijn eerste beer-pong toernooi, gefeest tot de zon opkomt, Tafelberg beklommen, Lionshead opgerend, genoten van het lekkere eten, voetmassage in een bar, gechilled aan het strand van Camps Bay, mijn eerste surfles in Muizenberg, overvallen in een township, leuke dates, Oranje aangemoedigd, rondgestruind door de verschillende wijken, genoten van de winterzon, de natuur gewaardeerd, en zelfs een dagje meegelopen in een fysiotherapiepraktijk (waar ik een baan aangeboden kreeg), is het tijd om verder te trekken.DSC_0999
Dit keer zonder mijn fiets. Na mijn gezonde verstand gebruikt te hebben, heb ik besloten dat het veiliger is om dit land te verkennen met de bus of auto . Zoals iemand me wijs toesprak: ´Het is niet langer avontuurlijk wat je aan het doen bent, maar eerder roekeloos.´ En dat begin ik me nu ook te beseffen. Met pijn in mijn hart laat ik mijn fiets achter in Kaapstad.IMG_4189

Mijn missie van Nairobi naar Cape Town is voltooid. Een driedaagse boottocht over Lake Tanganyika overleefd, prachtig Lake Malawi, de gastvrijheid in Zambia, langs olifanten gefietst in Botswana, het landschap in Namibië gewaardeerd, Kaapstad beleefd. Een reis van uitersten; glooiende hoogtepunten en frustrerende dieptepunten.

Nu ik mijn weg ga vervolgen door dit prachtige continent heb ik mezelf een nieuw doel gesteld:
Cape Town – Addis Abeba, Ethiopië, ´´de bakermat van de mensheid´´.
De landen die ik aan wil doen zijn, na Zuid Afrika, Swaziland, Mozambique, Tanzania, Oeganda, Kenia, Sudan, Ethiopië (wijzigingen voorbehouden:p).

Zonder fiets weliswaar, maar het openbaar vervoer is bijna net zo uitdagend.
Openbaar-Vervoer

🙂

The Western Cape

Zuid Afrika. Alle (voor)oordelen zijn waar. Dat is wat ik dacht na mijn eerste paar dagen in ZA.

Tijdens mijn reis ben ik door veel mensen gewaarschuwd om niet als vrouw alleen te gaan reizen door dit land en al helemaal niet fietsend. ´Please, sell your bike in Namibia and get on a bus.´
Maar omdat ik zes maanden Afrika (zonder al te veel kleerscheuren) heb overleefd, geweldige mensen heb ontmoet en me geen moment onveilig heb gevoeld, wilde ik Zuid Afrika op z´n minst een kans geven en zelf gaan ontdekken.DSC_0496a

´The Western Cape´ staat vooral bekend om de Namakwa-flowers die midden in de winter voor een aantal weken bloeien. Ik ben net een paar weken te vroeg om dit spectakel te aanschouwen.

Mijn eerste nacht in Steinkopf, 50 kilometer van de grens vandaan, probeerde er een man in mijn kamer te komen. De tweede dag vond ik een lijk aan de kant van de weg. De derde dag heb ik geleerd dat liften geen goed idee is. De vierde dag kocht ik een mes en pepperspray.DSC_0512
Wakker geschud door de realiteit fiets ik verder richting Springbok. In de supermarkt ontmoet ik Riana en ze biedt me een slaapplaats aan. Ze woont samen met haar man Willie in Springbok. Riana is Engels lerares en Willie heeft zijn eigen advocatenkantoor waar hij samen werkt met hun zoon William. Ik kan zo lang blijven als ik wil. Mijn plan is om de volgende ochtend weer op pad te gaan, maar vier dagen later stap ik pas weer op mijn fiets. IMG_3682
Op vrijdagavond neemt William me mee naar de bar. Het ziet er uitgestorven uit, zes man zit verveeld aan de bar. Ik vraag me af waar iedereen is op vrijdagavond. De jongen die naast me zit vertelt dat dit deze bar alleen voor blanken is. In Springbok zijn de meeste blanken oud of jonge getrouwde stelletjes en die gaan niet uit. De bar voor de ´blacks´ is drie straten verderop.
De Apartheid is 20 jaar geleden afgeschaft, maar discriminatie is nog steeds voelbaar.
Op een morgen loop ik richting het centrum en groet drie jongens die aan de kant van de weg staan. Verbaasd dat ik tegen ze praat lopen ze een stukje met me mee. Een van de jongens vertelt me dat blanken normaal gesproken niet met hen praten. Om dit te bewijzen groeten ze een passerende vrouw. Geen reactie.
De mensen geven het niet graag toe, maar racisme is voelbaar, zichtbaar en aan de orde van de dag hier in Zuid Afrika, vooral aan de Western Cape. Dit is het gebied waar de meeste blanken wonen.DSC_0529
In de avond ga ik met Riana mee de honden uitlaten. We stappen in de auto en ik ga ervanuit dat we naar een park rijden om te gaan wandelen. Maar na vijf minuten wordt de achterklep geopend, de hongen springen eruit, achterklep gaat weer dicht, en de auto rijdt verder met de honden achter ons aan rennend.

Mijn volgende stop is in Garies, een klein dorp waar niets te beleven is. Normaal gesproken. Maar als ik Garies binnen fiets zie ik een grote circustent staan. Op zoek naar een slaapplaats ontmoet ik twee artiesten van het circus en ze geven me twee entreekaartjes. Die avond ontmoet ik Khule, hij slaapt in hetzelfde hotel, en wilt voor me koken. Ik vraag of hij lekker kan koken en hij antwoordt ´No, but at least it is eatable.´ IMG_3706
Khule haalt me over om nog een nacht te blijven, dus de volgende avond gaan we samen naar het circus. Het is zijn eerste keer in het circus. Terwijl hij vol spanning op het puntje van zijn stoel van de show geniet, kijk ik bedenkelijk om me heen en realiseer me dat het een schande is dat ik mijn eerste leeuw in Afrika gekooid en op commando trucjes zie doen. Een leeuw, ´the king of the jungle´, hoort hier niet thuis.
Aan het eind van de avond krijg ik zelfs nog een baan aangeboden in het circus!IMG_3707
In Vredendal verblijf ik bij Lambert en Nic, opgespoord via het couchsurf netwerk. Ik blijf twee heerlijke dagen, wordt geïntroduceerd in de vriendengroep, ervaar mijn eerste echte Zuid Afrikaanse braai, breng een bezoekje aan een massagesalon en ga naar de kapper. IMG_3745
Nic zet me af in het volgende dorpje (het regent en de wegen zijn onverhard). Halverwege stoppen we in Lambert´s Bay bij een restaurantje ´Isabella´, waar ze heerlijke visgerechten bereiden EN sushi! 🙂IMG_3761
In Elands Bay nemen we afscheid en neem ik mijn vertrek in een backpackers/surfers hostel. Tot nu toe ben ik de enige gast, maar als ik na een strandwandeling terug kom staat er wat volk in een kring hun oude hippiejaren te herbeleven. Er wordt gitaar gespeeld, gezongen en de wijn vloeit rijkelijk. Op een gegeven moment krijgt ook de eigenaar van het hostel het te pakken en bereidt voor iedereen een ´chicken hotpot´, Zuid Afrikaanse specialiteit.DSC_0557aIMG_3767DSC_0586
Hier ontmoet ik Leon&Christine. Ze wonen in Velddrif, 70 kilometer naar het zuiden en nodigen me uit om bij hen te overnachten. Die volgende middag kom ik verkleumd (de winterkou is hier ingetreden) aan in Velddrif. Ik fiets langs een winkeltje aan de rivier en de eigenaar houdt me aan. We maken een praatje en hij kan niet geloven dat ik vanuit Malawi ben gekomen met de fiets. Hij geeft me iets te drinken en maakt een paar foto´s voor zijn ´Wall of Fame´. Vanaf volgende week hang ik in zijn winkel. Dus mensen, als je in ZA bent, maak even een stop in Velddrif op de Bokkomlaan in de winkel van Des. 🙂DSC_0600
Leon blijkt chefkok te zijn en die avond heeft hij gasten, ik schuif bij hen aan tafel en het eten is werkelijk waar heerlijk. Spinazisoep vooraf, calamari en garnalen als hoofdgerecht en tot slot een kaasplankje (hij maakt zijn kaas zelf). Na het diner krijgen we nog een gitaaroptreden. Na een zeer geslaagde avond rol ik naar mijn slaapkamer.DSC_0611
De volgende morgen krijg ik nog een detour in Velddrif, en dan is het tijd om op te stappen.DSC_0614DSC_0616
Yzerfontein ligt 80 kilometer boven Kaapstad en is een vakantieoord voor de rijke Zuid Afrikaners. Aan de rand van het dorp is er een guesthouse en ik vraag of ik kan daar blijven. De eigenaar vertelt me dat er afgelopen nacht gasten waren en de kamers zijn nog niet verschoond. Ik vraag of de bedden verschoond kunnen worden. Nee, dat kan niet.
In het winterseizoen blijkt alles gesloten te zijn, en uitgestorven. Restaurants, B&B´s, winkels, alles is dicht. Er is geen hond op straat, nou eigenlijk ­­één hond en die viel me aan.
Uiteindelijk kom ik aan bij Villa Pescatori (www.villapescatori.co.za), een hotel aan het strand, en het enige hotel waar ik de nacht kan doorbrengen. Die avond ben ik de enige gast en als ik de volgende ochtend vroeg wil vertrekken, is de tafel gedekt en staat er een heerlijk ontbijtje voor me klaar!
En als kers op de taart vertelt Angelique, de eigenaresse, bij het uitchecken dat ik niet hoef te betalen. Nou zo kan ik het nog wel even uitzingen met mijn zuurverdiende spaarcentjes..

En dan nu weer op pad. Kaapstad ligt voor me als een pot goud onder de regenboog! 🙂DSC_0620

Looking for some refreshment in the desert

Namibie heeft me gegrepen. Namibie is prachtig. Ik ben verrast dat Namibie me zo heeft verrast. De mensen, het landschap, de leegte…DSC_1064
Vlak voor de Namibiaanse grens word ik opgepikt door een truck. Nicolaas, de chauffeur, is een typisch sterotype truckdriver kan ik wel stellen, 200 kg te zwaar, praat en denkt seks, maar verder een prima kerel.
Voor Gobabis, ergens in niemandsland, komen we vast te zitten, er is een probleem met een van de banden, er zit niets anders op dan hier wachten tot de volgende ochtend en op zoek naar een garage. Na meerdere malen aandringen van Nicolaas of ik niet in zijn vrachtwagencabine wil slapen zet ik mijn tentje (op veilige afstand) op.DSC_0476
Aangekomen in Windhoek ga ik op zoek naar Cardboardbox, dit schijnt dé plek te zijn om te verblijven. Maar na twee uur ronddwalen en vragen ben ik nog steeds op zoek. Eindelijk kom ik een man tegen die deze plek kent. ´Yes I know. But I forgot. Too many streets.´ Dit helpt me niet. Ik besluit om zelf maar de kaart van Windhoek tevoorschijn te halen en binnen een paar minuten sta ik voor de deur.IMG_3613
Na het zweet van me afgewassen te hebben word ik aan de bar gezet (waar ik de rest van de avond ook doorbreng) door Russell. Deze Zuid-Afrikaan werkt in het hostel en doet ´van alles en nog wat´, maar ik ben er nog steeds niet achter wat dat precies inhoudt. Van ´s ochtends vroeg tot ´s avonds laat is hij te vinden met een biertje in zijn hand en zoekt zo nu en dan wat aandacht bij de vrouwelijke gasten.
Die avond ontmoet ik Nela, een Zuid-Afrikaanse chick. De tweede avond Nick&Beernt uit Rotterdam en Amersfoort, zij redden me uit een benarde situatie met een beschonken Namibiaan. Die avond gaan de voetjes van de vloer in het Windhoekse nachtleven 🙂IMG_3422
De volgende avond zitten we allemaal wat brakjes van onze braai te knabbelen. Mijn plan is om de volgende ochtend weer op de fiets te stappen, maar dan word ik mee uit gevraagd door Bawden, een Zimbabwaan die in Windhoek woont. Hij vertelt me dat hij heerlijk kan koken en ik laat me overhalen om nog een extra dagje te blijven. Een beetje een tegenvaller is dat we uit eten gaan en hij dus NIET kookt..
De avond heeft een eigenaardige wending, we eindigen met de twee Dutchies en een Windhoekenaar, Charles, rond het kampvuur. Op het moment dat we besluiten dat het welletjes is geweest nodigt Charles iedereen uit bij hem thuis voor een hapje, drankje en zonsopkomst (het is intussen 5.00). Gek genoeg stemt iedereen in en omdat ik de sleutel van mijn kamer kwijt ben heb ik geen andere keus dan mee te gaan met het gezelschap.

Als ik om 7.00 weer terug ben bij het hostel hangt er een boodschap op mijn deur. En dat is het begin van een nieuw avontuur 🙂IMG_3575
Georgie heb ik in Botswana ontmoet en hier in Namibie komen we elkaar weer tegen. We besluiten om bij deze Chileense dude in de auto te springen en hem te vergezellen gedurende zijn roadtrip door Namibie. In sneltreinvaart, acht dagen, cruisen we door Namibie.

Langs de Fish River Canyon, DSC_0980 DSC_1030 DSC_0292

Luderitz,DSC_0045 DSC_0117

Sossusvlei,DSC_0189 DSC_0241

Swakopmund,DSC_0329
Op weg naar Swakopmund, het is al donker, zie ik een katachtig beest in de boom. ´Stop! A cat! A cat!´, roep ik. We keren om met de auto en blijven geruisloos in de auto zitten. We rijden voorzichtig naar de boom toe met gedimde lichten. We zijn zo opgewonden, wat zal het zijn? Cheeta? Luipaard? Maar als we dichtbij genoeg zijn, zijn we een beetje teleurgesteld. DSC_0442

Ethosa National Park,DSC_0388

En Opuwe.DSC_0461a DSC_0454
We blijken het perfecte reistrio te zijn!
Het enige aantekeningetje dat ik kan maken is dat er buiten mij om is besloten om elke avond te beginnen met een shot tequila.

Na twee weken verlaat ik Windhoek, met veel moeite. Er is iets met de Cardboardbox, ik kan niet uitleggen wat, maar het maakt dat ik wil blijven. In Windhoek is absoluut niets te beleven, overigens ook niet in het hostel. En dat is denk ik ook het probleem, het maakt me lui. Tijd om te vertrekken dus.. En ik fiets verder naar het zuiden.
In Rehoboth, 100 kilometer onder Windhoek, zit er een ouder echtpaar, Johanna&Tobias, aan de kant van de weg broodjes met vlees te verkopen. Na mijn buikje rond gegeten te hebben, nodigt het stel me uit om bij hen te overnachten op de boerderij.
Het stel doet me ontzettend aan mijn oma en opa denken. De vrouw is groot en heeft overduidelijk de vinger in de pap en het mannetje is gewoon een lief oud mannetje. Maar ze stralen vooral veel warmte en liefde uit. De volgende ochtend staat er een verrukkelijk ontbijtje op me te wachten en voor ik vertrek pakt Johanna mijn hand en vraagt of ze voor me mag bidden. En zo staan we hand in hand in een kringetje een zegen te vragen over mijn reis. Ontroerd stap ik op de fiets en ben dankbaar dat ik deze mensen heb ontmoet. DSC_0479
In Mariental fiets ik in het rond op zoek naar een slaapplek. De hotels zijn hier duur, maar dan kom ik twee jongens tegen die in een ´kraakhotel´ wonen. Ze leiden me rond in het leegstaande hotel en nodigen me uit om bij hen te overnachten. De kamers zijn leeg, vies, stoffig, vol lege bierflesjes en er hangt een vreemde geur. Ze bieden ook aan om voor me te koken. Ik heb weinig bedenktijd nodig en stap weer op de fiets, niet veel later kom ik een camping tegen waar ik mijn tentje kan opzetten en ik ga een erg koude nacht tegemoet.

De volgende ochtend krijg ik een lift van een vrachtwagenchauffeur. Ik ben iets voorzichtiger deze keer, maar de beste man ziet er onschuldig uit. Ik vraag naar zijn naam en hij antwoordt ´Dr. Chris´ en wijst naar zijn naambordje dat voor het raam hangt. DSC_0480
Ik vertel hem dat ik op weg ben naar Zuid Afrika.
´South Africa is not good. You can die in one second.´
´Where is your husband?´
Ik vertel hem dat hij in Nederland is.
´How many children do you have?´
´Not yet.´
´Aaaah, that man is too weak!´
We praten over van alles en nog wat, onder andere over de historie van Namibie. Maar volgens Chris is er geen sprake meer van racisme of discriminatie.
´White people can marry black people. But white people are very expensive, only rich people can marry them.´
Na een paar uur gereden te hebben kijkt Chris opzij en vraagt me ´For how long are you sitting now in my truck? Four hours! Your husband is not calling, why? He is not a good man.´

In Noordoewer, een klein dorpje aan de Orange River en vlak voor de Zuid Afrikaanse grens, stap ik uit en bedank Dr. Chris hartelijk voor zijn lift. Die avond slaap ik bij ´Die Miele´, een super-super-super-deluxe B&B, met een super-super-super-ontbijt. Af en toe moet je jezelf ook even verwennen 🙂DSC_0488

Still rockin´ on my bike

Zo, ik moet vandaag flink graven, het is weer even geleden dat ik iets op papier heb gezet.
Ik zit nog steeds op de fiets, een andere dan waarmee ik mijn trip begonnen ben, een paar schaafwonden en littekens, 2000 kilometer verder, in Botswana. Maar laat ik beginnen bij het begin, een maand geleden alweer. Ongeveer.

Bij Luangwa River Camp ontmoet ik drie andere fietsers; Mo en Carla uit Nederland en Cindy uit Belgie. Met hen vervolg ik mijn weg naar Lusaka. Wat gezelschap onderweg is wel fijn, vooral omdat de dorpjes vanaf dit punt wat verder uit elkaar liggen en er vrij weinig te zien is onderweg. DSC_0393 Na een paar dagen fietsen, 50 kilometer voor Lusaka, beginnen we aan een klim. Dat is flink trappen zonder versnellingen en ik hoor mijn fiets heftig kraken. En dan breekt de linkerpedaal af. Gelukkig krijg ik snel een lift van de Zambiaanse Mike naar Lusaka.
Mijn fiets heeft 800 kilometer overleefd, wat opzich een prestatie is voor een Afrikaanse fiets. DSC_0407
Af en toe verbaas ik me over de eerlijkheid en vriendelijkheid van de Afrikanen. Op een morgen bezoek ik met mijn fiets de markt in Lusaka. Ik kan niet naar binnen met mijn fiets, maar een jongeman zegt dat hij wel op mijn fiets zal passen. Ik was al van plan om m´n fiets te verkopen, dus als hij weg is over een paar uur zal ik niet erg treurig zijn, ik laat de fiets bij hem achter. Als ik vier uur later terug kom is mijn fiets foetsie, ik had niet anders verwacht. Maar dan komt dezelfde jongeman aangelopen met mijn fiets, hij had ´m veilig en wel in zijn shop geparkeerd. DSC_0411
Maar deze fiets heeft zijn beste tijd gehad en ik ruil hem in (met pijn in mijn hart) voor een andere fiets. Tevreden en vol verwachting fiets ik met mijn nieuwe fiets naar het hostel, maar 500 meter voor mijn bestemming word ik geschept door een auto. Na een bezoekje aan het ziekenhuis, drie hechtingen in m´n hoofd en wat wonden verschonen, herstel ik nog een paar dagen in Lusaka en dan is het tijd om de draad weer op te pakken. Het ziekenhuis was trouwens een van de sterielste die ik heb gezien in Afrika tot nu toe. En de Indiase arts die me behandelde vroeg me na afloop mee uit eten.

De eerste stop met mijn nieuwe bike is Kafue, 50 km van Lusaka vandaan in de richting van Livingstone. Moe en bezweet fiets ik het dorpje binnen en bestel een koud colaatje. Daris, het meisje achter de bar biedt me een slaapplek aan en we lopen samen naar haar huis. We stoppen voor een klein hutje met golfplaten dak en ze opent de deur voor me. Ik zet een stap naar binnen en meer stappen kan ik ook niet maken, want de muren omsingelen me. Ze verwent me met een kommetje cornflakes en warme melk met vijf scheppen suiker. Op de grond ligt een klein matrasje, onze slaapplaats voor vannacht. We gaan terug naar de bar, want haar shift loopt tot 22pm. Als we die avond in bed liggen weet ze me weer met beide benen op de grond te zetten en vertelt ze me dat ze sinds haar zeventiende jaar alleen woont, haar moeder is een jaar eerder gestorven en haar vader kan overal en iedereen zijn, ze heeft nog vijf jongere broertjes en zusjes en geen geld om haar school af te maken. Ik realiseer me weer goed dat ik in Afrika ben.DSC_0425
Livingstone, een van de schoonste steden die ik tot nu toe heb gezien, met een van de chillste hostels zo ver, Jollyboys. Natuurlijk kan een bezoekje aan de Victoriafalls niet ontbreken.DSC_0461DSC_0659
Ook Zambia verlaat ik met dubbele gevoelens. In Zambia heb ik de meest vriendelijke en gastvrije mensen ontmoet en mooie ervaringen opgedaan, maar het is tijd om verder te trekken. Na een dag fietsen stap ik bij de grens op de ferry om Botswana binnen te komen via Kasane. Het is in de namiddag en de zon verdwijnt achter donkere wolken en binnen enkele seconden barst de regen los. Ik fiets naar de dichtsbijzijnde lodge om daar te schuilen. De eigenaar komt op me af en ik vertel hem dat ik alleen maar even schuil voor de regen. ´But why don´t you stay here?´ Hij biedt me een gratis verblijf aan in een super-de-luxe kamer aan en ik kan meteen aanschuiven voor het avondeten. De volgende morgen wil ik vertrekken, maar kennelijk is het nog niet mijn tijd. Er is een safari georganiseerd voor vandaag in Chobe National Park, een game-drive in de ochtend en een bootcruise in de avond, en ik mag mee. Ik loop terug naar mijn kamer en knijp in m´n vuisten, spring een paar keer op het bed en bereid me voor op de safari.DSC_0891DSC_0868

Rond de middag probeer ik mijn Zambiaanse kwacha in te wisselen voor de Botswaanse Pula, maar kennelijk accepteren ze hier geen vreemd geld. Ik stap een Indiaas restaurant binnen (mijn enige hoop, de indiers hier schijnen me te mogen), zodra de eigenaar me ziet biedt hij me gekijk iets te drinken aan en vraagt waar hij me mee kan helpen. Ik leg mijn probleem uit. Hij geeft me een goede wisselkoers en nodigd me uit voor lunch, een Indiase curry. Die avond is er wederom een overheerlijk diner klaargemaakt.

Na twee nachten en een vorstelijk ontbijt stap ik op mijn fiets richting het zuiden. Gastvrijheid ten top. Na al deze verwennerij zet ik mijn tentje die avond op bij een tankstation en krul me in deze koude nacht op in mijn slaapzak.
Er is weinig te beleven tussen Kasane en Maun, de weg is vlak, eentonig en weinig dorpjes. Wel is er veel verkeer op de weg, voornamelijk olifanten en giraffen. Nadat ik 150 km heb afgelegd is er nog steeds geen dorpje, en de zon brandend op m´n bol, hoop ik dat er snel een auto stopt om me een lift te geven. En er stopt inderdaad een auto. Er wordt een raampje open gedraaid en de bestuurder roept me toe: ´´Crazy lady, there are lions on this road!´´ Het raampje gaat weer dicht en mijn potentiele lift gaat er vandoor.
Niet veel later heb ik meer geluk. Er komt iemand langs rijden die me een koud colaatje aanreikt, 100 meter verderop draait hij om en geeft me een lift naar het eerst volgende dorpje:)DSC_0507
In Maun verblijf ik in een ongekend chille backpackersplek, Old Bridge Backpackers. In de middag aan het zwembad of in de hangmat en in de avond rond het kampvuur. Hier ontmoet ik twee Duitsers, Basti en Sonja. Na een geslaagde avond bij het kampvuur besluiten we om samen een drie-daagse trip te maken over de Okavanga Delta met een kano, mokoro. Drie dagen de natuur in met kano, tent en onze gids Heaven.
Mooie natuur, visje vangen in de delta, barbeque in de avond en chillen rond het kampvuur:-)DSC_0682DSC_0620SAM_5412SAMSUNG CAMERA PICTURESIMG_3304

Amerikaans ontbijtje in SethiwaDSC_0710

Restaurantje in ThsootshaDSC_0729DSC_0730
Hier verbleef ik in Jungle Light guesthouse. De eigenaresse was een super lief vrouwtje. Ze zag me mijn tent opzetten en kwam naar me toe om me de chalet aan te bieden voor de nacht. Vervolgens bereidde ze een heerlijk maaltje en de volgende morgen stond er een lekker muesli ontbijtje op me te wachten.

On my way to Namibia!
DSC_0707

Warm Heart Of Africa

Vanaf zuidelijk Tanzania, Mbeya, naar de grens van Malawi. In theorie is het geen lange busrit. Maar helaas zit er achter me een prediker op een agressieve en luidruchtige toon het woord van God te verspreiden. De hele bus is stil en lijkt zich geen raad te weten met de situatie (of ze luisteren gewoon aandachtig). Na ruim een uur krijg ik toch zin om de beste man de mond te snoeren, maar angstig voor de gevolgen kies ik voor een stil protest en doe mijn oordopjes in.

De eerste paar dagen in Malawi verblijf ik in Chitimba, een klein vissersdorpje gelegen aan Lake Malawi en aan de voet van de berg waar Livingstonia ligt. Een erg mooie omgeving, ideaal om te relaxen en te klimmen 🙂DSC_0026ADSC_0046
Vlak naast de Chitimba Lodge runt een Rasta Reg een toko, Bob Marley is van ver te horen. Ik bestel een pancake, een uur later zet hij een schoteltje voor me neer met een hoopje ellende. Ik wil niet de zeurpiet uithangen en eet de substantie braaf op. Rasta kijkt me tevreden aan en begint de hele ´rasta-religie´ aan me uit te leggen. DSC_0087
Een paar dagen later pak ik de bus naar Nkhata Bay, naar het schijnt het backpackersoord in Malawi. Na een paar dagen relaxen, zwemmen en snorkelen ben ik wel weer toe aan wat actie en pak m´n tas weer in om te vertrekken. Maar dan ontmoet ik Toby, een oude hippie uit Engeland en hij haalt me over om met hem mee te gaan naar Ruarwe, een afgelegen dorpje met een mooi strand etc, etc. En het is maar vier uur met de boot, is ons verteld. De volgende ochtend zitten we in de boot, of eigenlijk op het dak van de boot tussen de eieren, vis en andere goederen, omdat er geen plek meer is. Hier ontmoeten we Graham, ook een hippie-achtig figuur.DSC_0124 Volgens hem duurt de boottocht minstens twaalf uur, maar als we willen kunnen we met hem mee naar Usisya, waar hij tijdelijk werkt in een lodge, en dat is maar acht uur varen. Na een paar uur in de brandende zon en deinend op de klotsende golven besluiten we dat het inderdaad het beste is om eerder van boord te gaan. Na ruim acht uur klimmen we als gebraden worstjes van het dak af en volgen Mister G (zo noemt hij zichzelf) naar de lodge. Simpel en primitief, maar een waar paradijsje, er is een privestrand, surfboard en handmat, wat wil je nog meer? Toby en ik gaan het dorp in om wat ingredienten in te slaan voor het avondeten. Na anderhalf uur rondvragen en dwalen komen we terug met eieren en tomaten, verder is er niets te krijgen. Maar het was een lange dag, dus alles smaakt goed! De volgende ochtend besluiten we om onze weg naar Ruarwe te voet te vervolgen, het is maar 15 kilometer dus dat moet te doen zijn. Wat we alleen niet wisten was dat het 15 kilometer bergopwaarts is. Onderweg stoppen we bij mooie verlaten strandjes om een duik te nemen. Het is absoluut een mooie wandeling, welliswaar acht uur lang en halverwege was onze water en voedselvoorraad op.DSC_0154 De laatste twee uur hangt onze tong op onze knieen en het eind lijkt maar niet in zicht, achter elke berg volgt een nieuwe berg. Vlak voor zonsondergang bereiken we dan eindelijk Ruarwe, Zukuhluni Lodge, opnieuw een waar paradijs en we zijn de enige bezoekers. Merkwaardig genoeg besluiten we om een paar dagen later in plaats van de boot dezelfde wandeling terug te maken en vanaf Usisya te boot te pakken. Bergafwaarts gaat toch een stuk makkelijker..

Malawi wordt ook wel ´the warm heart of Africa´ genoemd, met haar vriendelijke en behulpzame inwoners en tot nu toe klopt dat aardig. Zelfs de versierpogingen van de mannen verschillen ten opzichte van de mannen in Tanzania. Waar er in Tanzania rechtstreeks, zonder gene werd gevraagd om seks (en ook nog verontwaardigd werd gereageerd wanneer ze een nee te horen kregen), zijn de Malawiaanse mannen hier een stuk creatiever. Op een vroege ochtend ben ik gaan hardlopen met Sweetman (ja echt, ik verzin het niet), een rasta uit Nkhata Bay. Deze hardloopdate was blijkbaar aanleiding genoeg voor hem om me later die avond en stomdronken bij hem uit te nodigen met de woorden: ´Mara please, enter my kingdom, baby´.
Een andere jongen, Blessing genaamd, zegt dat hij me vele ´stories´ te vertellen heeft. Hij begint met een verhaal over de honden in Malawi. Maar hij heeft nog iets anders in petto: Nu komt een persoonlijk verhaal. ´But at the end of the story, you have to think around the corner, if you know what I mean.´ Ik zeg dat ik geen flauw idee heb en hij komt dichter bij me staan en begint zijn verhaal. ´When I was younger I was a very good football player, the best player in my team. Every match I made a lot of goals. A few years ago I´ve got injured and nowdays I can´t play football any more. But now, with you, I don´t need a football to make a goal.´ Hij kijkt me doordringend aan met een blik die een antwoord verwacht. Ik vertel hem dat ik het verhaal over de honden leuker vind.

Ik verlaat Nkhata Bay en trek verder naar het zuiden, Liwonde. Hier verblijf ik in Liwonde Safari Camp, een van de vele lodges in Liwonde National Park. Timothy, de manager van de lodge raadt me ten stengste af om een kanosafari te doen, deze trip bieden alle andere lodges aan, behalve hij zelf. Elke week worden er minstens twee vissers opgegeten door krokodillen. Het idee om te gaan kanoen laat ik varen, de volgende dag sta ik vroeg op en maak me klaar voor de ´game-drive´. Maar dan komt Timothy met hangende schouders op me af lopen en zegt dat de game-drive niet door kan gaan, omdat ik de enige bezoeker in het park ben en dit niet rendabel voor ze is. Hij stelt voor dat ik een kano-trip kan maken bij een van de concurrenten. Ik vraag hem hoe het zit met de hongerige krokodillen en hij zegt dat het eigenlijk allemaal wel mee valt en er tot nu toe geen slachtoffers zijn gevallen onder de toeristen. DSC_0285 DSC_0269A
De tocht over de Shire River is echt prachtig. Rustig peddelen we met gids Spy langs de badende hippo´s. Op een gegeven moment begint hij te versnellen en zenuwachtig achterom te kijken. Ik vraag wat er loos is en hij vertelt me dat we geen entree voor het nationaal park hebben betaald en de parkwachters komen met een speedboot achter ons aan. Net op tijd duiken we het riet in, waar ook een paar vissers zich schuil houden (vissen is hier verboden), en wachten we tot de rust is wedergekeerd. DSC_0286 DSC_0293
Na een paar dagen hardlopen in Zomba neem ik de bus naar Monkey Bay. Ik stap uit als het al donker is, er stopt een auto naast me, een vrouw met woest krullend haar draait haar raampje naar beneden. Of ik een lift wil. De vrouw blijkt Veronica Kingstone te zijn, een parlementslid in de race voor het presidentschap en bezig met haar campagne. Al rijdend naar haar huis worden we begroet door juichende mensen aan de kant van de weg, de chauffeur stopt een paar keer om Miss Kingstone handjes te laten schudden en een goed woordje te wisselen met het volk. Ik slaap een nachtje bij haar en besef me dat dit best wel bijzonder is.DSC_0319
Na Monkey Bay ontmoet ik Valentin, Sebastian en Merel in Lilongwe en samen rijden we verder richting het meer. Onderweg springt er een geit voor de auto. Geschrokken stappen we uit om de schade te bekijken en binnen enkele seconden zijn we omsingeld door het hele dorp.

(Sorry voor de vegetariërs, veganisten en alle andere dierenliefhebbers, maar dit was echt de beste oplossing)IMG_0647 De geit ligt meer dood dan levend onder de auto en de dorpelingen zien hun kans schoon om hier iets uit te halen. Na wat onderhandelingen kopen we de geit, deze wordt hallal geslacht door de dorpsoudste en op het dak van de auto vastgebonden. We rijden weer verder en zoeken een geschikte plek uit voor een goat-bbq. DSC_0333 IMG_0677
Na vier weken Malawi zit ik in de bus richting Lilongwe om de grens over te steken naar Zambia. In de bus ontmoet ik Mary, ze biedt me een slaapplaats aan bij haar thuis, of eigenlijk bij haar zus, of de broer van de man van haar zus. Het huis is in ieder geval erg knus en er wordt een slaapkamer voor me vrijgemaakt. Super lief:) DSC_0338
De volgende ochtend ga ik op zoek naar een bike-taxi-chauffeur die z´n fiets wilt verkopen.
Na vier maanden met de bus reizen en de daarbij horende luchtjes vind ik het wel mooi geweest en heb ik wel zin om te fietsen. Al vrij snel heb ik de beste man gevonden die z´n baan wil opzeggen en zijn fiets aan me wilt verkopen. .IMG_3074IMG_3076
En zo fiets ik de grens van Malawi naar Zambia over. Bij de grenspost komt er een man naar me toe. ´Is this your bike?´ ´Yes, it is.´
´No not possible, this bike is for black africans and not for white people like you. This bike is not fit.´

In Chipata, de eerste stad vlak bij de grens ben ik uren aan het ronddwalen met de fiets om een slaapplek te vinden. Ik kom Elvis tegen, de directeur van een (superdeluxe) hotel, hij biedt me een gratis overnachting aan inclusief ontbijt, lunch en diner. Een aanbod wat ik niet zomaar af kan slaan. Ik besluit dat ik mezelf nu wel mag trakteren op een massage en loop een beautysalon binnen. Helaas is degene die de massages doet al naar huis. Maingo, de eigenaresse van de salon nodigt me uit om in de avond een drankje te doen in haar bar. Het is een gezellige avond. IMG_3087
Volgens Maingo kan ik de volgende ochtend niet verder fietsen voor ik het nachtleven van Chipata heb gezien. Ze heeft nog wel een kamer voor me vrij en ik blijf nog een extra dagje. Dus voetjes van de vloer!IMG_3113

De volgende ochtend breng ik mijn fiets naar de ´fietsenmaker´ om de banden te verwisselen, dit duurt bijna drie uur. Ik denk dat het alleen in Afrika mogelijk is om je fiets in een nog slechtere conditie terug te krijgen na een reparatiebeurt.
Van Chipata fiets ik naar Lusaka, ongeveer 750 kilometer, onderweg kleine dorpjes passerend. Mijn derde nacht in Zambia slaap ik in Sinda in oud en vervallen guesthouse. Ze vragen veel te veel voor een kamer en ik vraag om discount, die krijg ik. Maar na een half uur komt er een dame me het geld weer terugbrengen en mag ik gratis overnachten..Vreemde manier van zaken doen, maar oke. Ik voel me een beetje een Hollander om het geld aan te nemen, dus ik stel voor om samen naar de bar te gaan. De volgende ochtend, later dan gepland vervolg ik mijn weg.DSC_0350 Halverwege rust ik uit in een dorpje, het hele dorp loopt uit om de fietsende mzungu te aanschouwen. Door een mannetje word ik uitgedaagd om het bao-spel (geniaal spel dat door heel Zuidelijk Afrika wordt gespeeld) te spelen. Ik vertel hem niet dat ik dit spel al vele malen in Malawi heb gespeeld, bij elke zet die me dichter bij de overwinning brengt joelen de dorpelingen die achter me staan, uiteindelijk win ik het spel en het dorp is niet meer te houden en vieren de overwinning met me.DSC_0341
Van Nyimba naar Luangwa neem ik de bus, er is me verteld dat er op dit stuk leeuwen zijn gesignaleerd en ik kan maar beter geen risico nemen. Luangwa River is prachtig, een goede plek om even een paar dagen uit te rusten:)DSC_0370 DSC_0362

Mijn plan is om naar Windhoek te fietsen en als de fiets deze rit overleefd door naar Kaapstad:)

Fingers crossed!